Από αύριο θα αρχίσω!

απο αυριο (Μαφάλντα 6)

Image | Posted on by | Γράψτε ένα σχόλιο

Δεν είναι λοστός!

Έβλεπα μια ταινία κινουμένων σχεδίων (Ο δρόμος για το Ελ Ντοράντο). Ήταν δύο φυλακισμένοι (Μιγκέλ και Τούλιο) στο μπουντρούμι του πλοίου, και θέλανε να δραπετεύσουν. Βλέπανε το άλογο που καθόταν απέξω ωραία και καλά, οπότε πήγε ο ένας, ο Μιγκέλ, και προσπαθούσε να μιλήσει στο άλογο: “Θέλω να μου φέρεις ένα λοστό! Ξέρεις τι είναι ο λοστός, ένα σίδερο μακρύ και γυριστό στην άκρη…” “Σε άλογο μιλάς! του λέει ο άλλος, ο Τούλιο. Σιγά μην ξέρει τι είναι λοστός!” Αλλά το άλογο πήγε και τους έφερε τα κλειδιά του μπουντρουμιού. Και κάνει τότε ο Τούλιο: “…Βλέπεις; ΔΕΝ είναι λοστός”!!!

Μπατ, χου κερς, ήταν τα κλειδιά και μπορούσαν να φύγουν. Και σκέφτομαι ότι κι εμείς καμιά φορά, ευτυχώς όχι πολύ συχνά, όταν έχουμε ένα πρόβλημα ψάχνουμε μια λύση σαν το λοστό, αλλά εάν μας δοθεί μια εναλλακτική, ή μια καλύτερη, όπως τα κλειδιά, δεν μένουμε ευχαριστημένοι και επιμένουμε στο ότι “δεν είναι λοστός”. * 

Εδώ κολλάει και το περίφημο ρητό της Έλεν Κέλλερ: Όταν κλείνει μπροστά μας μια πόρτα, ανοίγει ένα παράθυρο. Αλλά εμείς είμαστε τόσο απασχολημένοι να κλαιγόμαστε για την κλειστή πόρτα, που δεν προσέχουμε το παράθυρο. (Είναι σε ελεύθερη απόδοση, γιατί δεν θυμάμαι την ακριβή μετάφραση)

 

*αυτό εγώ για παράδειγμα το πάθαινα στα μαθηματικά κατεύθυνσης: όταν μου παρουσιάζανε μια πολύ έξυπνη και γρήγορη λύση σε άσκηση, έλεγα “πφφφ! τι είναι αυτά! ό,τι να ‘ναι. αυτός που το σκέφτηκε είναι τρελός! εγώ δεν θα το σκεφτόμουνα ποτέ!” και διάφορα τέτοια. Βέβαια εγώ τα έλεγα αυτά πιο πολύ για να καλύψω το γεγονός ότι δεν είχα διαβάσει, παρά επειδή πίστευα ότι η λύση που είχα υπ’ όψιν ήταν καλύτερη. Αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία!

Posted in Άσχετα | Γράψτε ένα σχόλιο

Φοιτητική-Μαθητική Ζωή και Εξετάσεις

Ταράμ! Ναι, ξέρω, άργησα πολύ να μπω και να ξαναγράψω, έχω ένα χρόνο να έρθω και τα λοιπά και τα λοιπά, ΑΛΛΑ, να είναι καλά η Άρτεμις με το σχόλιο που μου έδωσε ιδέες, ΕΠΙΣΤΕΦΩ ΔΡΙΜΥΤΕΡΗ (καλά, για το δριμύτερη δεν ξέρω, ελπίζω μόνο να γράφεται όντως έτσι) με ένα βίντεο που είχα δει σε ένα άλλο μπλογκ, που εδώ που τα λέμε κι αυτοί μπορεί να το είδανε σε ένα άλλο μπλογκ όπου μπορεί να το είχανε δει κι αυτοί σε ένα άλλο μπλογκ και ούτω καθεξής.

Το βίντεο το αφιερώνω σε όλους εμάς που προσπαθούμε να διαβάσουμε για να περάσουμε, μιας και σε όλο το εξάμηνο ήμασταν μακριά κι αγαπημένοι με τη σχολή (δεν φταίω εγώ. ας μην βάζανε τις διαλέξεις 8.30 η ώρα το πρωί. )
Εγώ αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στο στάδιο “4 days before the final exam” γι’ αυτό σας αφήνω για να πάω να διαβάσω. Καλή συνέχεια!

Video | Posted on by | 1 σχόλιο

Η σημασία της μεγάλης εικόνας.

Τώρα τελευταία σκεφτόμουν σχετικά με την επιστήμη, ότι πολλές φορές είμαστε απορροφημένοι από μικρά εξειδικευμένα προβλήματα, ώστε ξεχνάμε να δούμε ποιά είναι η “μεγάλη εικόνα”.

Κι έτσι θυμήθηκα το εξής περιστατικό.

Όταν ήμουνα μικρή, στο νηπιαγωγείο μάλλον, πηγαίναμε με τη μητέρα μου σε κάτι δραστηριότητες που συμμετείχαν μαμάδες και παιδιά. Μια φορά μας βάλανε να ζωγραφίσουμε το σπίτι της Μελίνας Μερκούρη, όπως το φανταζόμασταν, όλοι μαζί σε ένα τεράστιο χαρτί.

Λέω στη μητέρα μου “Τι πρέπει να κάνουμε;” “Να ζωγραφίσουμε έπιπλα. Εγώ θα κάνω ένα τραπέζι με καρέκλες.” “Εντάξει, λέω, εγώ θα κάνω έναν καναπέ.”.

Οπότε έκατσα και έκανα έναν ωραίο καναπέ με γυριστά χερούλια. Το κακό ήταν ότι καθόμουνα στην άκρη του χαρτιού, και έτσι όπως ήταν και τεράστιο το χαρτί, δεν έβλεπα τι ακριβώς έκαναν οι άλλοι…. το αποτέλεσμα ήταν αυτό:

spitimelinasmerkouri

Ελένη (αδερφή του βατόμουρου)

 

Aside | Posted on by | 1 σχόλιο

Τσιφτετέλι

ντεφι

     Τι μας έρχεται στο νου όταν ακούμε τσιφτετέλι; Να μαντέψω… Χορός της κοιλιάς, κοπέλα (Τουρκάλα;), τραπέζι, μπιχλιμπίδια, φερετζές και ίσως και καμία παλιά ελληνική ταινία με τη Μάρθα Καραγιάννη.

Ε λοιπόν!!! Ήρθε η στιγμή της αλήθειας! Το τσιφτετέλι είναι παραδοσιακός χορός από -πού αλλού- τη Μικρά Ασία, μάλλον. Χορευόταν σε ζευγάρια και αποτελείται από τέσσερα βήματα, μια δεξιά, μια αριστερά, και οι κινήσεις και το ντύσιμο είναι αξιοπρεπέστατα. Τι λέει η βικιπαίδεια για αυτό (γιατί εμείς δεν τα λέμε στα κουτουρού. εμείς συνδυάζουμε τις πληροφορίες!) :

“Το τσιφτετέλι είναι αντικριστός αυτοσχεδιαζόμενος χορός στα 2/4, διαδεδομένος τόσο στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια, όσο και στην Ανατολή. Οι μελετητές αναφέρουν ως πιθανότερο τόπο προέλευσής του την αρχαία Ελλάδα, καθώς υποστηρίζουν πώς πρόκειται για τον αρχαιοελληνικό χορό του Αριστοφάνη, κόρδακα. Άλλοι προσπαθούν να τεκμηριώσουν την καταγωγή του στην Κεντρική Ασία. H ετυμολογία του πιθανότατα προέρχεται από το ότι παιζόταν κάποτε σε διπλή (τσιφτέ) χορδή (τέλι). Δηλαδή, οι παλιοί Έλληνες Μικρασιάτες και γενικά Ανατολίτες μουσικοί, τοποθετούσαν τις 2 ψηλότερες χορδές του βιολιού κοντά-κοντά και τις χόρδιζαν στην ίδια νότα με διαφορά οκτάβας (συνήθως ρε΄-ρε΄΄) ώστε η μελωδία να παίζεται με οκτάβες και να ηχεί ενισχυμένη («Tsifte-Teli»). Η Βυζαντινή μουσική στην κλίμακα του χορού, είναι φανερή. Τον χορεύουν ζευγάρια. Στους ρεμπέτικους χορούς, μόνο στο «τσιφτετέλι» χαμογελούν περισσότερο. Όταν χορεύεται από γυναίκα “σόλο”, αυτό γίνεται πάνω σε τραπέζι γεμάτο πιάτα (…) ενώ η παρέα συνοδεύει με ρυθμικά παλαμάκια. Όταν η ρυθμική αγωγή του χορού είναι σε 4/4, το συνοδευτικό ρυθμικό σχήμα εμφανίζεται συνήθως ως: 1/8-2/16+2/8+2/8+1/4.”

Εδώ λοιπόν έχουμε ένα πολιτιστικό σύλλογο να χορεύει το “θα σπάσω κούπες” με αυτόν τον τρόπο.

Φυσικά η ερμηνεία του “θα σπάσω κούπες” αν και είναι μια χαρά, καμία σχέση πάντως με τις παλιές, όπως πχ της Μαρίκας Παπαγκίκα, από τις πρώτες και καλύτερες (όου γιέα. είναι και η πρώτη) κατά τη γνώμη μου, εκτελέσεις. Υπάρχει και μια πιο παλιά ακόμα, με τον Λευτέρη Μενεμενλή. Εξίσου ωραία, απλώς λίγο διαφορετική.

Τις παραθέτω εδώ (για να μη γεμίσουμε με βίντεο και παραφορτωθεί το σύστημα, μόνο βίντεο ανεβάζω τώρα τελευταία, τι θα γίνει;!) :

Θα σπάσω κούπες Μ. Παπαγκίκα  http://www.youtube.com/watch?v=rHIas6kBnEE

                                  Λ. Μενεμενλής  http://www.youtube.com/watch?v=tSERTUuG2Yw

Posted in τραγούδια, χοροί | Γράψτε ένα σχόλιο

Σαμπάχ Αμανές

 

“Τίποτα δεν φοβήθηκα σ’ αυτήν την κοινωνία

τον κόσμο τον διπρόσωπο και την αχαριστία”

Πολλοί λένε ότι αυτού του είδους η μουσική, οι αμανέδες, τα ρεμπέτικα, το μπουζούκι, ο ταμπουράς και τα λοιπά ανατολίτικα όργανα είναι τουρκικά. Δεν ξέρω τι συμβαίνει στ’ αλήθεια, αλλά διάβασα κάποια σχόλια που με προβλημάτισαν:

“Ο αμανές ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές είδος το 19ο και στις αρχές του 20ου αιώνα. Έχει τις ρίζες του στη βυζαντινή υμνωδία και είναι ελληνικό είδος. Το 1934 οι αμανέδες απαγορεύτηκαν στην Τουρκία από τον Κεμάλ επειδή ήταν κατάλοιπο των Ελλήνων και το 1937 απαγορεύτηκαν στην Ελλάδα από τον Μεταξά επειδή θεωρήθηκαν τούρκικο είδος. [...] “

και άλλο ένα σαν απάντηση στο προηγούμενο:

” [...] Τα ίδια και με το χορό της κοιλιάς! Εδώ τον αντιμετωπίζουμε σαν ξενόφερτο και “κατάλοιπο της Οθωμανικής Κατοχής” (ενώ ειδικοί λένε ότι πολλά στοιχεία του έχουν τις ρίζες τους μεταξύ αλλων και στην αρχαία Ελλάδα) και πρόσφατα άκουσα ότι στην Τουρκία απαγορεύτηκε στα τουριστικά μέρη, με ανακοίνωση του Υπουργού Τουρισμού τους, καθώς όπως λέει ο ίδιος το είδος αυτό χορού δεν ανήκει στα ήθη και τα έθιμα της Τουρκίας. [...] “

Posted in τραγούδια | 2 σχόλια

Αναστορούμαι

 

Αναστορούμαι τον καιρό τσ’ αγάπης μου τση πρώτης
απού ´μουνε ντεληκανής εις τον ανθό τση νιότης.
Και καβαλάρης έραινα μ’ ένα μαντολινάκι
κι ετραγουδούσα στου σεβντά τ’ ανέμελο σοκάκι.
Και πόριζε η γι αγάπη μου στο ματσιπέτι πάνω
και με κρυφοκαμάρωνε καντάδα πως τση κάνω.
Και πριν ξυπνήσει η γειτονιά να δει τον κανταδόρο
μου πέτανε ένα καντιφέ ολόδροσο για δώρο.
Κι ως έβανα το λούλουδο στ’ αυτί και μύριζά το
απ’ την αγάπη η σκέψη μου γινόταν άνω κάτω.
Κι αντί να πα να κοιμηθώ στου κύρη μου το σπίτι
έβγαινα σε ψηλές κορφές να δω τον Ψηλορείτη.
Τα χιονοσκέπαστα βουνά ήθελα να ρωτήσω
τη μοναξιά του έρωτα πως θα την νταγιαντίσω.
Και πως βαστούνε μοναχά και παραπονεμένα
κι αν έχουνε βαρύ καημό και κείνα σαν εμένα.
και πρίχου πάρω απόκριση έβγαινε ο ήλιος πάντα
και κάθε σκέψη ερωτική την έβανε στη πάντα.
Κι οπίσω ξαναγιάργερνα μ’ ένα γλυκό μεθύσι
κι ετσά λογής εδιάβηκε ολόκληρη μου η ζήση.
Περνά ο καιρός και πολεμώ να μάθω μοναχός μου
ο ήλιος ήτανε εχθρός γη φίλος μπιστικός μου…

 Pahis Haralabos - Protomagia stin Kerkyra1

Link | Posted on by | Γράψτε ένα σχόλιο