Καλή Σαρακοστή!

 

Καλή Ανάσταση!

 

Posted in Άσχετα | 1 σχόλιο

τι κάνεις εκεί;

-Τι κάνεις εκεί;
-Προσπαθώ να ισιώσω το π.
-…! Γιατί;
-Γιατί ίσιο π είναι χρυσός!

Posted in Ανέκδοτα | Σχολιάστε

Τι γυρίζει και μου λέει;

-Τι γυρίζει και μου λέει;
-Τι;
-Η περιστρεφόμενη αγελάδα!

-Και να προσθέσω και κάτι;
-Ναι.
-35+68!

Posted in Ανέκδοτα | Σχολιάστε

Με συγχωρείτε..

-Με συγχωρείτε, θα ήθελα να πάω στο σταθμό..
-Σας συγχωρώ! πηγαίνετε, πηγαίνετε!

Posted in Ανέκδοτα | Σχολιάστε

Στην ταβέρνα..

-Με συγχωρείτε, μπορείτε να μου ψήσετε το κοτόπουλο λίγο ακόμα;
-Γιατί; τι έχει;
-Μου τρώει τις πατάτες!

Posted in Ανέκδοτα | Σχολιάστε

κανίβαλοι

Τώρα στη νηστεία οι κανίβαλοι τρώνε σόγια: ξαδέλφια, θείους, μπατζανάκηδες….

Posted in Ανέκδοτα | Σχολιάστε

Μιλάμε ελληνικά;

Τόσες φορές έχουμε πει: «άναψα το αιρκοντίσιον», «πήρα ένα άλμπουμ φωτογραφιών», «έκανα ένα γκάλοπ»… Είναι γεγονός πως εκατοντάδες ξένοι όροι ή λέξεις (για να μην πούμε χιλιάδες, εκατομμύρια, τρισεκατομμύρια, καταπληκτικομμύρια κτλ) έχουνε γίνει πλέον ένα κομμάτι της ελληνικής γλώσσας. Και αυτό είναι άσχημο αν σκεφτούμε πως στην πλειοψηφία τους έχουν μια αντίστοιχη ελληνική λέξη (κλιματιστικό, λεύκωμα, δημοσκόπηση). Υπάρχουν, ασφαλώς, και λέξεις που η μετάφρασή τους στα ελληνικά είναι λίιιιγο δύσκολη ή προκαλεί ακόμη και γέλια! Για παράδειγμα, αν θέλετε να πείτε «φόρεσα μια μπέρτα» στα ελληνικά, θα πρέπει μάλλον να πείτε «φόρεσα ένα είδος παλτού χωρίς μανίκια», μόνο που τα μανίκια είναι ξένη λέξη και μεταφράζεται ως «το μέρος του ρούχου όπου μπαίνει το χέρι». (Με λίγα λόγια, φόρα καλύτερα κάτι άλλο!)

Θέλετε όμως να δείτε πώς θα ήταν (σχεδόν), αν μιλούσαμε αποκλειστικά με ελληνικές λέξεις; Δεν είναι και τόσο εύκολο! Δεν φαντάζεστε ΠΟΣΕΣ λέξεις που χρησιμοποιούμε καθημερινά, έχουν ξενική προέλευση! (μακελειό, μπιφτέκι, προπαγάνδα, στράτα, καπέλο, κοπέλα, τόνος, τόπι, φόρα κ.α.) Στο παρακάτω λογοτεχνικό αριστούργημα έχουμε τονίσει τις ξένες λέξεις. Προσπαθήστε να τις μεταφράσετε. Αν δεν τα καταφέρετε, μην απελπιστείτε! Το κείμενο υπάρχει και γραμμένο α-πο-κλει-στι-κά στην ελληνική, […] και -απ’ ό,τι θα διαβάσετε- θα καταλάβετε πως πολλές μεταφράσεις είναι ακριβείς, ενώ άλλες αγγίζουν τα όρια του παράλογου και του γελοίου (δηλαδή είναι δικές μας!)

Το αμπαζούρ έριχνε το θαμπό του φως μέσα στο μικρό δωμάτιο. Ο μικρός Ρόμπερτ είχε βάλει στο πικάπ το δίσκο «Κονσέρτο για όμποε» και έτρωγε ζελέ κεράσι. Η μητέρα του, η κυρία Ρέητσελ Γκρην, φανερά αναστατωμένη, κουνούσε πάνω κάτω την βεντάλια της. Ο άντρας της είχε φύγει εδώ και δύο ώρες για πατινάζ, το αγαπημένο του χόμπι, και δεν επέστρεψε. «Μα πού είναι;» αναρωτήθηκε. «Πρέπει να βάλει και την καινούργια ταπετσαρία, να κουρέψει το γκαζόν, να σιδερώσει τις γραβάτες του, να φτιάξει το βίντεο…»
Οι μεντεσέδες της πόρτας έτριξαν καθώς μπήκε στο δωμάτιο και ο άλλος της γιος, ο Ντόναλντ, κρατώντας ένα τοστ στο χέρι. «Μαμά» ρώτησε «Ξέρεις πού είναι το τιμπουρσόν; Θέλω να ανοίξω ένα μπουκάλι κέτσαπ.». «Κέτσαπ;» είπε εκείνη φανερά έκπληκτη. «Μα το μπουκάλι της κέτσαπ δεν έχει φελλό. Είναι σε συσκευασία φλιπ-τοπ!». Το κουδούνι διέκοψε τον βαθυστόχαστο διάλογό τους. Ήταν η γειτόνισσα. Μπήκε κατευθείαν στην κουζίνα, πήρε μόνη της μια κούπα ζάχαρη, έφτιαξε ένα σάντουιτς και στράφηκε προς τη μητέρα. «Συγγνώμη για την ενόχληση! Μήπως έχετε ένα καρμπόν;» «Όχι» απάντησε η μητέρα. «Α, εντάξει» είπε η γειτόνισσα, πήγε στην κρεβατοκάμαρα, δανείστηκε ένα κασκόλ και το μίξερ, τους αποχαιρέτησε και έφυγε με το τελεφερίκ, καθώς το σπίτι ήταν στο βουνό. Βιαζόταν να πάει στο ρινγκ, για να παρακολουθήσει τον αγώνα κικ-μπόξινγκ!

[…]

Το φωτοσκίαστρο έριχνε το θαμπό του φως μέσα στο μικρό δωμάτιο. Ο μικρός Ροβέρτος είχε βάλει στο δισκοφόρο το δίσκο «Συναυλία για Οξύαυλο» και έτρωγε πήχτωμα κεράσι. Η μητέρα του, η κυρία Ραχήλ Πρασίνου, φανερά αναστατωμένη, κουνούσε πάνω κάτω το ριπίδιό της. Ο άντρας της είχε φύγει εδώ και δύο ώρες για τροχοπεδιλοδρομία, την αγαπημένη του παρασχολία, και δεν επέστρεψε. «Μα πού είναι;» αναρωτήθηκε. «Πρέπει να βάλει και το καινούργιο εμπέτασμα, να κουρέψει τον χλοοτάπητα, να σιδερώσει τους λαιμοδέτες του, να φτιάξει το μαγνητοσκόπιο…»
Οι στροφείς της θύρας έτριξαν καθώς μπήκε στο δωμάτιο και ο άλλος της γιος, ο Δονάλδος, κρατώντας ένα πεφρυγμένο αμφίψωμο στο χέρι. «Μαμά» ρώτησε «Ξέρεις πού είναι το εκπώμαστρο; Θέλω να ανοίξω ένα μπουκάλι πελτέ ντομάτας.» «Πελτέ ντομάτας;» είπε εκείνη φανερά έκπληκτη. «Μα το μπουκάλι του πελτέ ντομάτας δεν έχει φελλό. Είναι σε συσκευασία γύρνα-κορυφή!» Το κουδούνι διέκοψε τον βαθυστόχαστο διάλογό τους. Ήταν η γειτόνισσα. Μπήκε κατευθείαν στο μαγειρείο, πήρε μόνη της ένα ποτήρι ζάχαρη, έφτιαξε ένα αμφίψωμο και στράφηκε προς τη μητέρα. «Συγγνώμη για την ενόχληση! Μήπως έχετε ένα αντιγραφόχαρτο;» «Όχι», απάντησε η μητέρα. «Α, εντάξει,» είπε η γειτόνισσα, πήγε στο υπνοδωμάτιο, δανείστηκε ένα περιλαίμιο και τον αναμικτήρα, τους αποχαιρέτησε και έφυγε με το τηλεφορείο, καθώς το σπίτι ήταν στο βουνό. Βιαζόταν να πάει στο πυκτείο, για να παρακολουθήσει τον αγώνα πυγμαχίας μετά λακτισμάτων!

(Από το περιοδικό Το Μήνυμα, τεύχος 62)

Posted in Άσχετα | Σχολιάστε

Η Ψιψίνα

Πολλοί με έχουνε δει να το γράφω εδώ και εκεί και αναρωτιούνται τι είναι αυτό. Ε, λοιπόν μου έκανε εντύπωση γιατί νόμιζα ότι όλοι ήξεραν αυτό το ποίημα, μεγαλώνοντας όμως ανακάλυψα ότι μάλλον ήταν αστειάκι ανάμεσα στα αδέλφια μου. Για όσους από εσάς αναρωτιούνται, αγαπητοί μου φίλοι και αναγνώστες, το δημοσιεύω εδώ!

Μια φορά και έναν καιρό πήγε η γάτα στο χορό

και δεν χόρεψε καλά και της κόψαν την ουρά.

και της δώσανε γλυκό και δεν είπε ευχαριστώ

και την πήγαν στην Αθήνα και τη βγάλανε Ψιψίνα.

Αυτή είναι η ιστορία η μικρή και η ωραία

που σου λέει να χορεύεις πάντα ωραία

και να λες ευχαριστώ σαν σου δίνουνε γλυκό

για να ζεις με το όνομά σου πάντοτε και με χαρά

και να μη βρεθεί κανένας να σου κόψει την ουρά!

 

 

Posted in Άσχετα | Σχολιάστε

10 χαρακτήρες από το Λούκυ Λουκ, που (μάλλον) δεν ξέρατε ότι υπήρχαν

Σοοοοκ και δέος αυτή τη στιγμή! Κι όσο σκέφτομαι ότι η μητέρα μου παλιά μου έλεγε να μην διαβάζω πολλά κόμιξ για να μην αποβλακωθώ. :Ρ Εν μέρει όμως είχε δίκιο, γιατί υπάρχουν κόμιξ και κόμιξ, και φυσικά δεν είναι όλα καλής ποιότητας. Υπάρχουν όμως κόμιξ τα οποία έτσι και τα ανακαλύψεις βρήκες θησαυρό. Μπορείς να μάθεις απίστευτα πράγματα μέσα από αυτά (όπως όταν ήμουν στο σχολείο και απαντούσα σε ερωτήσεις της φιλολόγου και της έλεγα ότι τα έμαθα από Αστερίξ. Και έλεγε «ευτυχώς που υπάρχουν και τα Αστερίξ και μαθαίνουν και κάτι τα παιδιά!»)

Το συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι το καλό το κόμιξ είναι Πολιτισμός και είναι Κουλτούρα! Δικαίως αναφέρεται ως η Ένατη Τέχνη, διότι και μόνο από σχεδιαστικής απόψεως είναι δύσκολο: πρέπει να ξέρεις να σχεδιάζεις ανθρώπινες αναλογίες, εκφράσεις, να μπορείς να διαφοροποιείς τους χαρακτήρες, να ξέρεις προοπτική και πολλές, μα πολλές οπτικές γωνίες. Επίσης πρέπει να ξέρεις να γράφεις το σενάριο και να μην βάζεις περιττές σκηνές και διαλόγους, αλλά και να μην αφήνεις κενά στην υπόθεση. Αν τα κάνεις όλα αυτά με επιτυχία και επιπλέον το χρησιμοποιείς για να μεταφέρεις γνώση (ή/και γέλιο) στους αναγνώστες, τότε συγχαρητήρια, το κόμιξ σου είναι πολύ καλό.

Να μην τα πολυλογώ. Οι λάτρεις του Γκοσυνί που έχουν διαβάσει πολύ Λούκυ Λουκ, θα έχετε παρατηρήσει ότι χρησιμοποιεί πολύ συχνά υπαρκτά πρόσωπα. Σήμερα θα αναφέρουμε μερικά από αυτά.

  1. Πρώτοι και καλύτεροι οι αδελφοί Ντάλτον! (Οι Παράνομοι, Νο 50)

Και όχι, δεν αναφέρομαι στη γνωστή συμμορία του Τζόε, Τζακ,

*

Γουίλιαμ και Άβερελ, αλλά στους υπαρκτούς Μπομπ, Γκρατ και Έμμετ, οι οποίοι μαζί με άλλους 4 στη συμμορία λήστευαν τρένα και τράπεζες γύρω στο 1890 και σκοτώθηκαν το 1892. (Ο αδερφός τους ο Μπιλ ανήκε σε άλλη συμμορία). Αρχικά ήταν αστυνόμοι αλλά επειδή δεν πληρώνονταν καλά το γύρισαν στο έγκλημα. Επίσης ο Φρανκ ο μεγαλύτερος αδελφός τους ήταν βοηθός σερίφη και σκοτώθηκε το 1888 καθώς κυνηγούσαν έναν αλογοκλέφτη. Ο μόνος που επέζησε ήταν ο Έμμετ, ο οποίος μετά από 14 χρόνια φυλακή έγινε ηθοποιός και παντρεύτηκε.

 

*: θα έβαζα αληθινή φωτογραφία, αλλά η μοναδική στην οποία είναι όλοι μαζί τους απεικονίζει νεκρούς..

2. Καλάμιτυ Τζέην (Νο 6)

Μιλάμε για φοβερή προσωπικότητα που εμένα Calamity jane.jpegμου προκαλούσε δέος και θαυμασμό. Η Μαρθα Τζέην Κάνναρυ δεν ήταν ντεσπεράντο, αλλά μια δυναμική γυναίκα που ήξερε από καραμπίνες, ντυνόταν (και) ανδρικά, και φρόντιζε τους αδυνάτους. Αναφέρεται ως ανιχνεύτρια, εξερευνήτρια, ερμηνεύτρια (είχε παίξει στο σόου του Μπούφαλο Μπιλ) και γυναίκα των συνόρων. Γεννήθηκε το 1852 και πέθανε 51 χρόνια μετά, έχοντας αφήσει πίσω την αυτοβιογραφία της. Calamity στα αγγλικά σημαίνει αποδεκατισμός.

3. Μπίλυ ο Τρομερός (Νο 21)

Αυτός ο άνθρωπος γεννήθηκε το 1859, Billy the Kid corrected.jpgξεκίνησε την παράνομη πορεία του το 1875 (μετά το θάνατο της μητέρας του), ήταν 1,50 μέτρο και σκοτώθηκε από τον σερίφη Πατ Γκάρεττ στα 21 του χρόνια. Αναφέρεται ως horse rustler (κάτι σαν κονταρομαχίες πρέπει να ήταν αυτό, παλεύαν πάνω σε άλογα;..), τζογαδόρος, καουμπόης και παράνομος: κλέφτης, δραπέτης και λένε ότι είχε σκοτώσει 8 ανθρώπους. Το αληθινό του όνομα ήταν Χένρι ΜακΚάρτυ και ήταν γνωστός και ως Γουίλιαμ Χ. Μπόνυ, από το οποίο, σε συνδυασμό και με το κοντό του ανάστημα βγήκε το παρατσούκλι Μπίλυ Δε Κιντ.

4. Γουάιατ, Βιργίλιος και Μόργκαν Ερπ (Ο.Κ. Κόραλ, Νο 68)

Ο Γουάιατ Ερπ (γενν 1848, απεβ 1929) ήταν ένας θρυλικόςWyatt Earp portrait.png σερίφης του Φαρ Ουέστ, ο οποίος μαζί με τα αδέλφια του και τον οδοντίατρο Ντοκ Χάλιντεϊ, έγινε γνωστός για το πιστολίδι στο Ράντζο Ο.Κ Κόραλ στην Τομπστόουν, όπου σκοτώθηκαν τρεις παράνομοι, οι αδελφοί Τομ και Φρανκ ΜακΛώρυ και ο Μπίλι Κλάντον, ενώ ο Άικ Κλάντον επέζησε. Ο ίδιος ο Γουάιατ Ερπ ήταν τα πάντα: χαρτοπαίκτης, αστυνομικός, κυνηγός βισώνων, ιδιοκτήτης σαλούν, χρυσοθήρας και άλλα.

5. Τζέσσε Τζαίημς (Νο 20)

Ο Τζέσσε Τζαίημς ήταν μισός Ρομπέν των Δασών: έπαιρνε από τους Jesse james portrait.jpgπλούσιους, αλλά δεν έδινε απαραίτητα στους φτωχούς. Έζησε στο Μισσούρι την περίοδο 1847-1882, έφτιαξε μια συμμορία με τον αδερφό του τον Φρανκ, τον Κόουλ Γιάνγκερ και άλλους και λήστευαν τρένα και τράπεζες. Παντρεύτηκε την ξαδέλφη του Ζερέλντα Μιμμς, έκανε δύο παιδιά και τελικά σκοτώθηκε από έναν σύντροφό του στη συμμορία, ο οποίος ήλπιζε να πάρει αμοιβή. Μετά το θάνατό του ο Τζέσσε Τζαίημς έγινε θρύλος, ως ένας άνθρωπος που ενσάρκωνε τον ρόλο του Ρομπέν των Δασών.

6. Σάρα Μπερνάρ (Νο 13)

Γαλλίδα ηθοποιός στο θέατρο και στα πρώτα έργα τουSarah Bernhardt by Paul Nadar (crop).jpg κινηματογράφου. Έζησε την περίοδο 1844-1923 και λέγεται ότι είναι η πιο διάσημη και μια από τις καλύτερες ηθοποιούς που υπήρξαν ποτέ. Έπαιξε σε 70 θεατρικά έργα και σε 11 ταινίες. Στο Λούκυ Λουκ απεικονίζεται να ερμηνεύει ένα μέρος από το ρόλο της στο έργο του Δούμα (σας θυμίζει κάτι; τους Τρεις Σωματοφύλακες;..) Η κυρία με τις Καμέλιες, άρα ήταν ή το 1880, ή το 1896 ή 1898.

7. Ρόυ Μπην (Ο Δικαστής, Νο 12)

Ήταν ένας άνθρωπος που είχε δουλέψει σε πολλές δουλειές, αλλά τελικά Roybean2.jpgέγινε ιδιοκτήτης σαλούν και αυτοδιορίστηκε δικαστής, αποκαλώντας τον εαυτό του «Ο Νόμος Δυτικά του Πέκος» (Ο Πέκος είναι ένα ποτάμι που διασχίζει το Νέο Μεξικό και το Τέξας και καταλήγει στον Ρίο Γκράντε). Είναι φημισμένος για την μανία του να κρεμάει τον κόσμο, αν και αυτό τελικά δείχνεται αναληθές, εφόσον μόνο 2 άντρες έστειλε στην κρεμάλα, και μάλιστα ο ένας απέδρασε. Παρόλα αυτά έβαζε πρόστιμα και αθώωνε πολλούς. Γεννήθηκε το 1825 και πέθανε το 1903.

 

8. Αλεξέι Αλεξάντροβιτς (Ο Μεγάλος Δούκας, Νο 37)Grand Duke Alexei Alexandrovich of Russia.JPG

Γιος του Τσάρου Αλέξανδρου ΙΙ της Ρωσίας και της Μαρίας Αλεξάνδροβνας, γεννήθηκε το
1850 στην Πετρούπολη και πέθανε το 1908 στο Παρίσι. Έγινε από μικρός στρατιωτικός και γύρισε τον κόσμο. Σε ένα από τα ταξίδια του λοιπόν υποτίθεται γνώρισε και τον Λούκυ Λουκ, καθώς ήρθε στην άγρια Δύση για να υπογράψει κάποια συμφωνία.

9. Οράτιος Γκρίλι (Ντάιηλυ Σταρ, Νο 17)

Αυτός ο αξιαγάπητος δημοσιογράφος που συνάντησε τον Λούκυ Λουκ στα νιάτα του (τα Horace-Greeley-Baker.jpegνιάτα του δημοσιογράφου εννοώ. έτσι κι αλλιώς ο Λούκυ έμενε πάντα νέος :Ρ) δεν είναι άλλος από τον Οράτιο Γκρίλι, τον ρεπουμπλικανό πολιτικό και εκδότη της εφημερίδας New York Tribune, μιας από τις μεγαλύτερες εφημερίδες της εποχής. Γεννήθηκε το 1811 και πέθανε το 1872. (Άρα αν υποθέσουμε ότι ο Λούκυ Λουκ ήταν ενεργός τα χρόνια 1870-1890, μάλλον ο Οράτιος δεν θα έπρεπε να είναι νέος όταν συναντήθηκαν! Αλλά δε βαριέσαι, για κόμιξ μιλάμε. Αυτό είναι το καλό με τους φανταστικούς χαρακτήρες, δεν σε νοιάζει και πολύ πού θα τους τοποθετήσεις ιστορικά γιατί δεν γερνάνεεε!)

10. Μπελ Σταρ (Νο 64)

Αυτή μάλιστα. Διαβόητη εγκληματίας, μη σας πω και γέννημα θρέμμα.Belle Starr full.jpg Με αδερφό εγκληματία, η ίδια γεννημένη το 1848 μεγάλωσε παρέα με τη συμμορία του Τζέσσε Τζαίημς. Ο πρώτος της άνδρας έγινε κι αυτός εγκληματίας, αλλά σκοτώθηκε. Μετά αυτή παντρεύτηκε έναν Τσερόκι, τον Σαμ Σταρ, άλλον παράνομο, ο οποίος επίσης σκοτώθηκε.
Ο γιος της έγινε κι αυτός εγκληματίας. Μάλλον το είχανε παράδοση να γίνονται παράνομοι σε αυτήν την οικογένεια.. Η Μπελ Σταρ είχε πολύ ανεπτυγμένη την αίσθηση του στυλ, ίππευε με τα φουστανάκια της και τα πιστολάκια της στερεωμένα στη ζώνη. Εν τέλει σκοτώθηκε το 1889.

Μιας και μιλάμε για κόμιξ, να επισημάνουμε ότι για πολλούς από αυτούς αναφέρεται και ο Ντον Ρόσα στο έργο του Ο Βίος και η Πολιτεία του Σκρουτζ ΜακΝτακ, εφόσον υποτίθεται ότι διαδραματίζεται την ίδια περίπου εποχή.

Ακούστε και τραγούδια από την εποχή (πρόκειται για λίστα αναπαραγωγής): Απολαύστε!:)

 

Posted in Άσχετα | Σχολιάστε

Τα άστρα μιλάνε

image

Κάποιος πρέπει να πει την αλήθεια επιτέλους..! Είναι τόσο γενικό που καταντάει πλήρως αληθινό!

Posted in Άσχετα | Σχολιάστε