Της νύχτας τα καμώματα

«Της νύχτας τα καμώματα τα βλέπει η μέρα και γελά». Κυριολεκτικά όμως! και ειδικά όταν έχεις πολλές μέρες να κοιμηθείς. Απόδειξη το προηγούμενο άρθρο περί ορθογραφίας, 2 η ώρα το βράδυ αντί να κοιμάμαι προσπαθούσα να απλοποιήσω τους κανόνες της γραμματικής και τελικά κατάφερα να γράψω το πιο μπερδεμένο άρθρο που έχω δημοσιεύσει ποτέ!!!

Αυτή τη φορά όμως βρήκαμε το κόλπο και θα είμαστε σύντομοι.

ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗ                  ΠΑΘΗΤΙΚΗ ΦΩΝΗ

Εγώ λατρεύω                 Εγώ λατρεύομαι (γιατί είμαι αξιολάτρευτη)

Εσύ λατρεύεις              Εσύ λατρεύεσαι

Αυτός λατρεύει            Αυτός λατρεύεται (μονοθεϊσμός)

—————————————————————

Εμείς λατρεύουμε        Εμείς λατρευόμαστε

Εσείς λατρεύετε           Εσείς λατρεύεστε

Αυτοί λατρεύουν(ε)    Αυτοί λατρεύονται (πολυθεϊσμός)

___________________________________________________

Βλέπουμε λοιπόν ότι στην ενεργητική φωνή δεν υπάρχει κανένα μπέρδεμα επειδή δεν υπάρχουν αι. Το πρόβλημα είναι στην παθητική, και μάλιστα στην κατάληξη -ται (ή -τε). Οπότε το πρώτο πράγμα που παρατηρούμε είναι ότι


 Ο ενικός ΔΕΝ συμπαθεί τα Ε!


Καλά, άρα λέμε ότι αυτός (ενικός) λατρεύεται και τελειώνει η υπόθεση. Αλλά εσείς τι κάνετε; λατρεύετε ή λατρεύεται; Εσείς λατρεύετε, διότι το δεύτερο πράγμα που παρατηρούμε είναι ότι


Όπου υπάρχει α στην αντωνυμία, μπαίνει αι.


Δηλαδή Αυτός λατρεύετΑι, και Αυτοί λατρεύοντΑι.  Ενώ εσείς που δεν έχετε α, αναγκαστικά λατρεύετε! (Εγώ όμως παρόλο που δεν έχω α, αντί να λατρεύομε, λατρεύομαι επειδή είμαι στον ενικό και ΔΕΝ ΣΥΜΠΑΘΩ τα Ε!)

Αυτό!!! Τώρα είναι απλό!

Posted in Άσχετα | Σχολιάστε

Πλένουμε εμείς…

Πλένομαι εγώ, πλένουμε εμείς
για κοίτα φίλε μου να δεις!

Αλλιώς γράφεται ο ενικός
κι αλλιώς ο πληθυντικός.

Πλένομαι εγώ, πλένουμε εμείς
τα άπλυτα της γραμματικής!

Καλό αυτό το ποίημα που είχα βρει σε ένα «παίζω και μαθαίνω» βοήθημα της Α ή Β Δημοτικού, αλλά δεν σε διαφωτίζει και πολύ για το πώς γράφεται τελικά ο ενικός!
Γι’ αυτό και είπα να πάρω πάλι το λάβαρο του σωτήρα και να μας βγάλω από την δύσκολη και κουραστική κατάσταση του να καθόμαστε να σκεφτούμε αν είναι παθητική ή ενεργητική φωνή, τι είναι πληθυντικός, τι ενικός κουλουπού κουλουπού. Το θέμα είναι απλό.


Όταν αναφερόμαστε σε α’ και β’ πληθυντικού γράφουμε τις καταλήξεις των ρημάτων με ε. Και ΟΛΑ τα υπόλοιπα με αι!


Απλό και Ακριβές. Σκεφτόμουν αρχικά να πω το εξής: Ο ενικός περιλαμβάνει: εγώ, εσύ, αυτός. ΕΝΑ πρόσωπο. Ο πληθυντικός: εμείς, εσείς, αυτοί. ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΕΝΑ πρόσωπο. Από 2 και πάνω δηλαδή*. Το γράμμα ε είναι ΕΝΑ. Ενώ ο δίφθογγος αι αποτελείται από δύο, δηλαδή ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΕΝΑ γράμμα. Και το πράμα πάει αντίστροφα. Τι εννοώ: ο ενικός με το ένα πρόσωπο προτιμά να κάνει παρέα με το αι, που έχει πολλά γράμματα, ενώ ο πληθυντικός με τα πολλά πρόσωπα προτιμά το ε, το ένα γράμμα. Άρα


Στον πληθυντικό τα γράφουμε όλα με ε. Στον ενικό όλα με αι!


Αλλά είχα ξεχάσει την ύπαρξη του γ πληθυντικού (αυτοί) που για κάποιο λόγο συμπαθούνε κι αυτοί το αι, οπότε όταν μίλησα με μια φίλη για το θέμα, μου είπε τον παρααποπάνω κανόνα και σκέφτηκα «καλά Αναστασία σβήστα όλα και γράψε μόνο αυτό. Θα σώσεις τον κόσμο άλλη φορά». Αλλά μετά είπα στον εαυτό μου «άσε, αν είναι κάποιο από τα δύο να βοηθήσει κανέναν, τότε καλώς. Ας μην το σβήσω. (το ενδεχόμενο να τον/την μπερδέψουν το αποκλείω :-P) Άσε που αν γράψω μόνο το πρώτο θα φανεί σαν να έκανα λογοκλοπή από τη φίλη μου». Μα τι αντιφατικούς μονολόγους που κάνει κανείς καμιά φορά. Μου φαίνεται ότι ο εαυτός μας είναι το μοναδικό άτομο με αναποφάσιστο αφεντικό.

Ελπίζω όλοι να ξέρουμε τι είναι το ρήμα!
«-Πώς γράφεται το κάτω, Τοτέ;
-Με ωμέγα.
-Μπράβο! Γιατί;
-Γιατί: εγώ κάτω!!!»

_____________________________

*μπορεί να φτάσει δισεκατομμύρια, αλλά μετά δεν μπορείς να μιλήσεις εκ μέρους ΟΛΩΝ αυτών (πχ εμείς, και τα 6 δισεκατομμύρια ανθρώπων πάνω στη γη, λατρεύουμε τα μπέργκερ. Τότε κάποιος θα σηκωθεί και θα σου πει «κάτσε ρε φίλε, εσείς λατρεύετε τα μπέργκερ, εμάς δεν μας αρέσουν. Ούτε αυτοί τα λατρεύουνε.» και κάπως έτσι ξεκινάνε όλοι οι διαχωρισμοί)

Λατρεύουνε; ΛΑΤΡΕΥΟΥΝΕ;! Ουπςςςςςςςς ορθογραφικό λάθος; Κι όμως! Άρα ο πρώτος κανόνας αφορά στην παθητική φωνή, ενώ ο δεύτερος στην ενεργητική. Ωχ να τες πάλι η ενεργητική και η παθητική. Μάλλον πρέπει να μιλήσουμε και γι αυτές κάποτε. (Ευτυχώς κιόλας που ήθελα να σας απαλλάξω από αυτές! Καλά που βοήθησα. Μην αγχώνεστε παιδιά, έρχεται η Αναστασία θα μας τα εξηγήσει)

Αυτά παίδες, αν ξέρετε κι εσείς άλλα κολπάκια γραμματικής, ορθογραφίας, συντακτικού, μαθηματικών κλπ (απ’ όλα έχει ο μπαξές) θα χαρώ πολύ να τα δω σε σχόλιο από κάτω!

 ↓   βελάκια λαμπάκια φωτάκια

Posted in Άσχετα | Σχολιάστε

Ετυμολογία

Χαίρετε!! Ήρθε επιτέλους η ώρα να σημειώσουμε κάποιες ενδιαφέρουσες μεν, ελαφρώς άχρηστες δε, πληροφορίες.

Αναρωτηθήκατε ποτέ, παραδείγματος χάριν, γιατί το νερό στα αρχαία ελληνικά είναι ὕδωρ ενώ στα νέα νερό; Γιατί δεν το λέμε ακόμα έτσι;

Το νερό προέρχεται από τη φράση «νεαρόν ὕδωρ», που στα αρχαία σημαίνει καθαρό νεράκι.

Παρομοίως και ο ποντικός. Στα αρχαία, και το ποντίκι και ο αρουραίοςμῦς λεγόταν, όμως αυτά που εμείς σήμερα αποκαλούμε ποντίκια οι αρχαίοι τα έβλεπαν στα πλοία που έπλεαν στη θάλασσα. Επομένως ο ποντικός έρχεται από το «ποντικός μῦς» που σημαίνει της θάλασσας (πόντος=θάλασσα), ενώ ο αρουραίος ήταν του αγρού!

Επίσης όταν πάμε να τραγουδήσουμε τα κρητικά κάλαντα τι λέμε; «και φέρε μάκι κάστανα και μάκι λεπτοκάρυα». Μα τι είναι αυτά τα λεπτοκάρυα, αναρωτιόμαστε για χρόνια, ώσπου έρχεται η στιγμή της αλήθειας και κάποιος μας ενημερώνει (καληώρα) ότι το λεπτοκάρυον είναι το φουντούκι. Και για την ακρίβεια λέγεται κι αυτό «ποντικόν κάρυον» γιατί  καλλιεργούταν στον Πόντο, αλλά λόγω παράφρασης του π σε φ από Άραβες και Τούρκους, η λέξη τελικά επέστρεψε στην ελληνική τον καιρό της Τουρκοκρατίας  σαν «φουντούκι».

Και κάτι στ’ αλήθεια χρήσιμο: Είναι ένα όμορφο χειμωνιάτικο πρωινό και εσύ περπατάς αμέριμνος σε έναν οπωρώνα χαζεύοντας τα δένδρα, ώσπου σου έρχονται οι σκέψεις «Ποιο από όλα αυτά τα δέντρα να είναι η φουντουκιά; Τώρα που έμαθα την ετυμολογία της κρίμα δεν είναι να μην ξέρω και το δέντρο; Αλλά πώς θα την αναγνωρίσω; Αφού είναι φυλλοβόλο!»

Ναι. Η φουντουκιά είναι φυλλοβόλο δέντρο και αυτό είναι το κακό νέο. Ρίχνει τα φύλλα της το χειμώνα και άντε τρέχα γύρευε να καταλάβεις ανάμεσα σε όλα τα μάτσα κλαδιά που έχουν απομείνει στον οπωρώνα ποιο μάτσο κλαδιά είναι η φουντουκιά. Το καλό νέο όμως είναι ότι έχει κάποια χαρακτηριστικά που την καθιστούν αρκετά εύκολη στην αναγνώριση! Ένα από αυτά είναι οι πράσινοι οφθαλμοί της, και οι ίουλοι*, που άρχισαν να εκπτύσσονται τέλος καλοκαιριού και τώρα είναι άγουροι και πράσινοι. Επισυνάπτω και μια φωτογραφία κλαδιού φουντουκιάς (που δεν έχει ίουλους όμως) για να την δείτε τι ωραία που είναι:

IMG_0237 φουντουκιάΤώρα, από δω και στο εξής θα μπορούμε όλοι να την αναγνωρίζουμε!

*ίουλος: τύπος ταξιανθίας (ομάδας ανθέων) με αρσενικά συνήθως άνθη που απελευθερώνουν γύρη

Posted in Άσχετα | Σχολιάστε

Η πεταλούδα

Ένα πολύ όμορφο ιρλανδικό κομμάτι παιγμένο με φλάουτο και βιολί. Υπάρχουν και εκτενέστερες εκδοχές αλλά ανέβηκε αυτή γιατί μου αρέσει η δυναμικότητά της!

Shawn Wyckoff στο φλάουτο και Maria Millar βιολί. Για κάποιο λόγο στην αρχή νόμιζα ότι αυτοί είναι Κινέζοι… :-D

Posted in Άσχετα | 3 σχόλια

Δυνατά Δυνατά!

Και βάλτε το όσο πιο δυνατά γίνεται για να ακούσετε και την τελευταία λεπτομέρεια!

«Μα δεν είναι αυτό το δυνατά δυνατά» θα μου πείτε. Ναι εεε… αλλά αυτό είναι το αυθεντικό. Δηλαδή ο Aran Dinkjian, Αρμένιος τη καταγωγή, όπως υποδηλώνει και η κατάληξη -an στο επίθετό του, συνέθεσε πρώτος την μουσική αυτή, και μετά έγραψε τα λόγια η Λίνα Νικολακοπούλου τα οποία τραγουδάει η Ελευθερία Αρβανιτάκη και οι Antique (ελληνοσουηδικό συγκρότημα αποτελούμενο από την Έλενα Παπαρίζου και τον Νίκο Παναγιωτίδη, μιλάμε για παλιέεες εποχές, η Έλενα τότε το 1999 ήταν μόλις 17 χρονών) και το κάνανε τσιφτετέλι.

Απολαύστε!!!

Posted in Άσχετα, Τραγούδια | Σχολιάστε

Κι άλλες πληροφορίες για τον λεβέντικο

Είχα πάει σε ένα μάθημα χορού προχτές, και ο δάσκαλος (ο οποίος προέρχεται από το Χοροστάσι) μας έδειχνε χορούς από τη Φλώρινα. Σύμφωνα με αυτόν, οι χοροί της Φλώρινας είναι οι εξής:

Ζάραμο, Ομορφούλα ή Λίντσενο, Χασαπιά, Χασάπικο σε ρε μινόρε, Ανθούλα, Μαρινέλλα, Πουλάκι και Πουστσένο.

Οι τρεις τελευταίοι αποτελούν τα τρία μέρη μιας σουίτας, δηλαδή μιας συνέχειας όπου ξεκινούν με ένα χορό, τη Μαρινέλλα, και όταν αλλάξει η μουσική αλλάζει και ο χορός, μένοντας όμως πάντα στον ίδιο ρυθμό (9/4 στην περίπτωσή μας). Δεν υπάρχει παύση δηλαδή, χειροκρότημα και κάποιος να λέει «και τώρα θα χορέψουμε το Πουλάκι».  Και το πουστσένο είναι το τρίτο μέρος της σουίτας!

Η διαφορά λοιπόν από τον λεβέντικο έγκειται στην ταχύτητα (το πουστσένο είναι λίγο πιο γρήγορο) και στο χοροπηδητό (το πουστσένο έχει λίγο περισσότερα κουτσά και χοροπηδητά).  Ακούγοντας τις διάφορες μελωδίες παρατηρεί κανείς ότι γρηγορεύουν προς το τέλος, άρα μάλλον ξεκινάνε με λεβέντικο και καταλήγουν σε πουστσένο, έτσι νομίζω, αν και είναι σε γενικές γραμμές ο ίδιος χορός.

Αυτά σύμφωνα με τον δάσκαλο από το Χοροστάσι! Δεν ξέρω αν το διδάσκουν αυτό και σε άλλα συγκροτήματα, αλλά είπα να το γράψω αν αληθεύει. Πάντως αυτό στο οποίο συμφωνούν όλοι είναι ότι είναι υπέροχος χορός και απαραίτητο να χορευτεί στα γλεντάκια και στις παραστάσεις! Κάθε χορευτική ομάδα πρέπει να τον ξέρει!

Posted in Άσχετα, Χοροί | Σχολιάστε

Όλοι οι μονοί αριθμοί είναι πρώτοι;

Ρωτήσαν κάποτε ένα μαθηματικό, έναν φυσικό, ένα μηχανικό και έναν φιλόλογο εάν πιστεύουν ότι όλοι οι μονοί ή περιττοί αριθμοί είναι και πρώτοι. Λέει λοιπόν ο μαθηματικός: «Για να δούμε, το 1 είναι, το 3 είναι, το 5 είναι, το 7 είναι, το 9 όμως δεν είναι, άρα δεν είναι όλοι οι μονοί αριθμοί πρώτοι!» Λέει ο φυσικός: «Το 1 είναι, το 3 είναι, το 5 είναι, το 7 είναι, το 9 δεν είναι, αλλά μπορεί να είναι πειραματικό λάθος, το 11 είναι… άρα μάλλον όλοι είναι..» Μετά λέει ο μηχανικός: «Το 1 είναι, το 3 είναι, το 5 είναι, το 7 είναι, το 9 είναι(!), το 11 είναι… άρα μάλλον όλοι είναι!» Και λέει και ο φιλόλογος: «Μμμμ… για να δούμε… το 2 είναι, το 4 είναι.. το 6 είναι…»      !!!

Posted in Ανέκδοτα | Σχολιάστε

Μη μ’ αρνηθείειειεις!

Και που λες έψαχνα τι να γράψω για τα Ίμια, μέρες που είναι, αλλά μου φάνηκε μπερδεμένη η ιστορία και τελικά αποφάσισα να το αναβάλλω και να ανεβάσω αυτό. (απόλυτη σχέση το ένα με το άλλο πάντως! τι Ίμια τι Μιμίκα!)

Ακούστε και τα λόγια σε κάποια φάση: «δείξε μου λίγη συμπόνια, αγαπιόμαστε από χρόνια… μέσα στη ζωή»!!! Εκεί λογικά θα του τελειώσαν οι ιδέες του στιχουργού, γιατί μου θυμίζει τα ποιήματα που γράφαμε στο δημοτικό και στο γυμνάσιο.. Ομοιοκαταληξία να ‘ναι και ό,τι να ‘ναι.

Το άκουσα στο ραδιόφωνο σε ένα σταθμό που τώρα τελευταία όλο τέτοια βάζει και είπα «πωωωρε υπάρχει και αυτή η Ελλάδα»! Η Ελλάδα του ’50-’60 κάπου εκεί μετά τον πόλεμο, με τα γαϊδουράκια και τα αλογάκια που σέρναν τις άμαξες, και τις ταινίες με τη Βιουγιουκλάκη. Αυτά ακούγαν οι παππούδες μας στα νιάτα τους!

Posted in Άσχετα, Τραγούδια | Σχολιάστε

Ιδιοφυΐες

«Όλοι είναι ιδιοφυΐες σε κάτι. Αλλά αν πας και πεις σε ένα ψάρι ότι δεν μπορεί να σκαρφαλώσει σε δένδρο, θα περάσει όλη την υπόλοιπη ζωή του νομίζοντας ότι είναι χαζό.»

Α. Αϊνστάιν

Posted in Ρητά | Σχολιάστε

Τι χόρευαν οι αρχαίοι;..

Άκουγα χτες αυτήν την εκτέλεση του λεβέντικου, και δεν μπόρεσα να την κρατήσω για τον εαυτό μου, τόσο ωραία μου φαίνεται. Αλλά δεν μπορώ κιόλας να μην κάνω και το σχόλιό μου (!)

Κατ’ αρχάς ο Λεβέντικος, ή Λυτός, ή Αμολυτός,  ή Πουστσένο ή Μπεράτικος, κατάγεται από την Φλώρινα και την Αλμωπία. Διακρίνεται για τη λεβεντιά του (εξού και το όνομα) και την… αρχηγικότητα (δίνει στον πρώτο την δυνατότητα να εκφραστεί, να κάνει φιγούρες, να βγάλει το άχτι του με άλλα λόγια) και είναι πολύ αγαπημένος από τα διάφορα χορευτικά συγκροτήματα από ό,τι έχω καταλάβει (δεν έχω γνωρίσει δάσκαλο που να μην του αρέσει αυτός ο χορός). Η λέξη «πουστσένο» προέρχεται είτε από το ρήμα «πούσταμ» που σημαίνει «αφήνω κάτι/κάποιον ελεύθερο», είτε από τα αρχαία συνθετικά «πους»(πόδι) + «τείνω»(απλώνω). Για τον ίδιο λόγο ονομάζεται και λυτός ή αμολυτός. Στους Αρβανίτες που κατοικούν στα χωριά της Φλώρινας είναι γνωστός και ως «Μπαιράτς», δηλαδή μπεράτικος, αν και αυτοί τον χορεύουν με διαφοροποιημένα βήματα. Εδώ που τα λέμε όχι μόνο στους Αρβανίτες αλλά και σε πολλά γύρω χωριά της Φλώρινας υπάρχουν αρκετές παραλλαγές του λεβέντικου. Ε, αλίμονο. Χορός από τη Μακεδονία και να μην έχει παραλλαγές λίγο δύσκολο. Έχω χάσει πια το μέτρημα με όλους αυτούς τους μακεδονικούς χορούς που μοιάζουν μεταξύ τους, τώρα στο χορό απλώς κάνω ό,τι κάνουν κι οι πρώτοι!..

Τέλος πάντων. Μιας και ξεκαθαρίσαμε ότι ο λεβέντικος είναι από τη Μακεδονία, προσέξτε το πιάσιμο των χορευτών:

images

Θυμίζει απίστευτα το πιάσιμο ΑΥΤΩΝ των χορευτών:

chorus1

Τώρα λοιπόν που κάναμε και την σύνδεση με τους Αρχαίους Έλληνες, τι σας θυμίζει αυτό το πιάσιμο;

cf87cebfcf81cebfcf83-ceb1cf81cf87-ceb5cebbcebbceb1ceb4ceb1

Ααα ναι: Καλλινίτικος! (στο 1:04)

Posted in Εθνικά, Τραγούδια, Χοροί | 4 σχόλια